Kiesch, quiesch, ik weet niet eens hoe je het schrijft, maar de quiche van mij moeder is altijd heerlijk!

Ik ben jarig en ik wil mijn gasten net zo’n overheerlijke quiche voorschotelen als dat mijn moeder hem altijd maakt. Gelukkig is daar internet om informatie op te zoeken en door de telefoon heen lijkt mijn moeder ook niet zover weg om mij goede adviezen te geven. Toch kan ik niet na laten te zeggen, dat ik de eerste keer elke vijf minuten de oven opentrok om te kijken hoe het met mijn quiche ging.

Maar voor ik hem de oven in kon schuiven ging er nog wel wat werk aan vooraf. Om jullie aan de stress te laten ontkomen ga ik precies vertellen wat je moet doen.

Meng de boter, de bloem, 1 ei, 1theelepel zout en 1 theelepelijskoud water en meng het beslag tot een homogene massa (dat betekend glad en zonder klontjes). Kneed het niet te lang zodat het nog wat breekbaar is en laat het een uur rusten. (Voor de anti-kookhelden onder ons, gebruik gewoon kant-en-klaar bladerdeeg)

Smeer de quichevorm in met gesmolten boter en bestuif hem met bloem. Vervolgens bedek je hem met het deeg. Snijd het overtollige deeg wat boven de rand uitsteekt af met een mes. Prik met een vork een aantal gaatjes in de bodem zodat er geen lucht onder blijft zitten.

Voor de vulling snijd je het spek in kleine blokjes en bak je ze gaar in een pan met een beetje olijfolie. Meng in een kom de eieren met de melk, de crème fraiche en de kaas en breng  het op smaak met een snufje zout en peper. Verdeel de spekjes over het deeg en giet daarna het eimengsel eroverheen.

En ja, nu mag eindelijk de quiche in de oven. Laat hem er een half uur in staan. Prik een satéprikker in het deeg: komt de prikker er ’schoon’ uit, dan is de quiche gaar.

Oh en vergeet niet van te voren de oven voor te verwarmen op 200C anders kost het je toch gauw een kwartier extra.

Eet smakelijk!

Ingrediënten

• 125 g koude boter
• 250 g bloem
• 5 eieren
• 200 g gerookte spek, aan een stuk
• 1/2 theelepel olie
• 150 ml melk
• 250 ml crème fraîche
• 120 g gruyère kaas, geraspt
• zwarte peper, versgemalen
• nootmuskaat, geraspt

Ah nee! Ben ik al te laat voor mijn les van half negen, maar nog niet laat genoeg om koffie te kunnen halen bij OMA. Dat begint goed deze morgen en belooft nog wat voor de rest van de dag. Dan ga ik toch maar eerst eens om de hoek kijken van het computerlokaal. Wie dat trouwens heeft bedacht; om half negen gelijk te beginnen met computerles. Vind je het gek dat ik mijn ogen niet open kan houden!

Maar ondertussen nadert het tijdstip van negen uur en sprint ik naar beneden (tweede verdieping, dus dat kan ik nog af zonder lift) om dan toch eindelijk die koffie te gaan scoren. Maar het is weer eens zover, ze zullen wel weer nieuw personeel hebben, want tot mijn schrik staat er niemand om me te helpen. Dan nog maar eens rustig de kaart doornemen om te kijken of er toch nog niet iets anders op staat dan die Lazy Noon. Al die slagroom kan nooit goed zijn voor een mens. En aangezien mijn humeur al is gedaald tot min tien, is iets met espresso misschien ook geen slechte keuze. Misschien de Tre Montane.

Eindelijk worden ik en de rij die achter mij is ontstaan, opgemerkt en komt er iemand aangelopen. Niet te snel, dus ook zij zal haar eerste bak koffie vast nog niet hebben gehad. Komt goed uit, hoef ik voor haar ook niet mijn vrolijke gezicht op te zetten. “Waar kan ik je mee helpen?” wordt me gevraagd. Ik besluit eens gek te doen en neem wat ik nog niet eerder heb gedronken, een Heavenly Hazel. “Hebben we niet” deelt de vrouw achter de balie mee. Mmm oké, doe dan toch maar een Lazy Noon. “Dat kan,” krijg ik te horen, “maar er is alleen geen slagroom.” Meent ze dit nou serieus, of zit ze me in de maling te nemen? Mijn humeur is ondertussen min twintig, dus dan toch maar een cafeïnestoot en ik bestel een extra sterke Tre Montane.
Een minuut later staat er een heerlijke dampende beker voor me. Alleen al van de geur schiet mijn humeur omhoog. Het is inmiddels tien voor half tien, maar ik waan me een gelukkig mens. Misschien ben ik niet de vrolijkste ’s ochtends, maar ik heb maar weinig nodig om dat te veranderen.

Ik hoor jullie denken: “Uhm, er staat toch op elke verdieping een koffieautomaat.” Ja dat is waar, maar iedereen die daar ooit koffie uit heeft gedronken, zal het waarschijnlijk maar bij één keer hebben gelaten. Op de armste studenten onder ons na dan, misschien…

Nee, ik doe liever wat meer moeite en laat me lekker verwennen met een heerlijke bak koffie. Gelukkig zijn er ook genoeg dagen dat het soepeler verloopt dan vandaag. Ondanks dat er niet altijd personeel staat en ze niet altijd weten wat er in een koffie thuishoort, het personeel van OMA maakt mij toch een paar keer per week erg blij. Als ze hun prijzen nu ook nog eens aanpassen aan onze studentensalarissen en studiefinanciering, dan zouden ze me elke dag kunnen verwelkomen aan de balie.

jaarboekpdfNaast de ISGA maken we voor de derdejaarsstudenten op het MIM een jaarboek. We zijn nog hard bezig en hopen het voor de zomer helemaal af te hebben.

Na de zomer zal er een presentatie plaatsvinden. Voor het jaarboek heb ik samen met nog drie andere studenten de redactie voor het jaarboek gedaan. Daarnaast heb ik ook de cover ontworpen. Na veel geschaaf is dit het eindresultaat geworden.

In periode drie en vier volg ik de minor Special Editions. Voor de minor maken we twee boeken. Van A tot Z verzorgen wij alles zelf. We doen de redactie, productie, vormgeving en als nodig organiseren we een feestje.

Als eerste boek hebben we The Internatioal Student Guide gemaakt. Een boekje voor buitenlandse studenten in Amsterdam. In het boekje staan zaken te vinden als woonvesting, bankzaken, places to be enz.

Twee weken terug zijn de boekjes op school geleverd en met veel trots heb ik er naar gekeken. Zie hier het resultaat op de grote pallet.

Tot welke partij behoort Mark Rutte? Wat zijn de standpunten van Femke Halsema? Hoeveel leden telt de PVDA? Hoeveel politieke partijen zitten er in de Tweede Kamer?

Veel vragen waarvan de één makkelijker te beantwoorden zal zijn dan de ander. Maar behoren wij dit als burger niet te weten en willen wij dit ook niet weten?
Een groot deel van de stemgerechtigde zal zich pas weer gaan interesseren in de politiek op het moment dat de verkiezingen om de hoek komen kijken of als er interessante en/of belangrijke debatten gevoerd gaan worden. We pikken allemaal wat mee uit de krant, van de televisie en radio of kijken op het World wide web. Nu zullen de websites van de politieke partijen objectief zijn en hun eigen standpunt naar voren brengen. Maar van televisie, radio en kranten kunnen we er niet altijd van uitgaan dat het 100 procent objectief is. Als we willen weten wat de standpunten zijn van een minister of van een politieke partij dan zal de burger zich moeten gaan verdiepen.

Of de burger dat doet is een tweede. Tussen de politiek en de burger bestaat een kloof en voor de burger is het niet altijd even makkelijk om te snappen wat de politiek nu wil. (Ankersmit) Door popularisering van de politiek zal het voor de stemgerechtigde makkelijker worden om aan hun politiek burgerschap te voldoen. Vooral een zwevende kiezer, of iemand die misschien niet eens geïnteresseerd is in politiek, wordt eerder geconfronteerd met politiek omdat die meer in de media voorkomen, maar vooral ook op plekken waar deze niet als eerste worden verwacht maar daardoor wel een ander publiek aanspreekt. De band die dan wordt opgebouwd is er een van intimiteit op afstand. Burgers denken persoonlijk betrokken te raken met een politici maar ‘kent’ hem of haar eigenlijk alleen via de media. Een burger voelt zich emotioneel betrokken bij een politici en zal daardoor geïnteresseerd kunnen worden in zijn of haar standpunten. Dat dit zeker ook persoonsgebonden is en niet alleen op politiek vlak maakt in eerste instantie niet uit. Het doel dat je iemand hebt geïnteresseerd voor de politiek is bereikt. De persoonlijkheid van de politici wordt gebruikt als een politiek instrument. (Halsema) Balkenende zou graag willen dat het door de inhoud van zijn standpunten was dat hij won en niet door hem als persoon, overtuigingspolitiek, maar is volgens Liesbeth van Zoonen niet waar. (Beckers, Hennekeler) Balkenende zou het vooral te danken hebben aan zijn persoonlijke imago. Volgens haar heeft naar alle waarschijnlijkheid zijn ietwat sullige imago er voor gezorgd dat de burger hem ging vertrouwen en vonden zij hem integer en authentiek overkomen. (Liesbeth van Zoonen)

De popularisering van de politiek en de opkomende fancultuur zal er voor zorgen dat de niet snel bereikbare stemgerechtigde en minder geïnteresseerde in de politiek wordt geconfronteerd met politiek. Zo trek je hun aandacht. Een politici zal doormiddel van popularisering en zijn persoonlijke kenmerken via de media deze mensen bereiken en door het gebruik van dramademocratie maakt hij een goede combinatie door het mediaspektakel te verbinden aan zijn politieke standpunt. (Pels)

Een stukje plastic, ongeveer 12 centimeter lang en 6 centimeter breed, klein schermpje en wat toetsen. Inderdaad een mobiele telefoon! Niemand van deze tijd zal niet weten hoe een mobiele telefoon eruit ziet. Bijna iedereen heeft namelijk een mobiele telefoon. Van een simpel toestel dat alleen kan bellen en smsen, tot mobiele telefoons waar je ook mee kunt internetten, tv kijken en nog meer high-tech snufjes om mee te spelen. Ze zijn in alle soorten en maten verkrijgbaar en liggen in de hand van kinderen tot bejaarden.

Nou ben ik nog niet heel oud, 23 lentes jong, maar ik kan mij de tijd zonder mobiele telefoon nog goed herinneren…..

Utrecht Centraal, 15 april 1999. Ik heb voor het eerst afgesproken met een vriendin om te gaan winkelen. Ik ben alleen met de bus gekomen en mijn vriendinnetje komt met de trein. Ik sta te wachten bij het trefpunt op het centraal station, waar we om 13.00 uur hebben afgesproken. Inmiddels is het 13.15 en ik sta nog steeds te wachten. Geen haar op mijn hoofd die er aan zal denken weg te gaan, want dan vind je elkaar nooit meer terug. Om 13.20 komt mijn vriendinnetje eindelijk aanlopen. Ze had vertraging.

Dit is een voorbeeld van iets wat me toch niet meer zal overkomen. Het eerste wat ik doe als iemand een paar minuten te laat is, is bellen. Als ik dan al niet zelf gebeld ben door diegene. De mobiele telefoon maakt je mobieler. Nu kan ik er voor kiezen vast de stad in te gaan en te laten weten waar ik ben. Toen der tijd kon dat gewoonweg niet omdat je elkaar niet kon laten weten waar je was. Nu klinkt dat raar, maar toch ging dat vroeger (bijna) altijd goed.

Ik vind het een vooruit gang, want je bent een stuk mobieler geworden. Maar het maakt je soms ook meer laks. In plaats van gewoon op tijd te komen, bel je nu op met de mededeling dat je iets later bent.

Daarnaast wil ik ook weleens gewoon niet gestoord worden. Ik zet dan mijn mobiele telefoon uit. Maar wat krijg je dan te horen als mensen je willen bereiken. Ze worden ongerust, want ze neemt niet op dus is er misschien wel iets gebeurd. Of ze vinden het gewoonweg vervelend omdat ze iets aan je kwijt willen. Ongeacht belangrijk of niet. Allemaal prima, maar af en toe even rust om je heen en niet voor elk wissewasje je telefoon pakken maakt mij toch ook heel ontspannend, maar zonder zou ik toch ook zeker niet meer kunnen.

Het Klokhuis,

Al drie projecten ben ik op school bezig met het realiseren van een tijdschrift. We hebben naast een uitgeefplan een dummy, een website, audio-items en twee filmpjes gemaakt. En in een van die filmpjes mocht ik de hoofdrol spelen.

Op het moment van filmen was het een dolle boel. We hadden net geleerd hoe we moesten werken met een camera en dat verliep natuurlijk niet helemaal vlekkeloos. Maar na veel gegiechel, het bedenken van teksten, het bepalen van camerastandpunten hadden we een opname van ongeveer een half uur. Dit hebben we gemonteerd tot ongeveer 2,5 minuut. En het resultaat is bijna precies zo geworden als we hadden gehoopt. Wat zeker is gelukt, is om er een filmpje van te maken geschikt voor de doelgroep van het Klokhuis.

Bewonder op onderstaande link het eindresultaat.
http://nl.youtube.com/watch?v=KxYXewn6tvk

Wikipedia, een samentrekking van het Hawaiaanse woord wiki (’snel, vlug, beweeglijk’) en het Griekse encyclopedia. De site is gelanceerd in 2001 door twee internetvrienden. Het doel van de site is om in elke taal een zo compleet mogelijk, vrijelijk verspreidbaar en bewerkbare encyclopedie op het internet te creëren. Het grote verschil alleen met de encyclopedie die we kennen uit onze boekenkast en deze online versie is dat Wikipedia wordt samengesteld door ons. Door wie? Iedereen die maar wil en zijn kennis wil delen op het net met anderen. Daar ligt dan ook gelijk het ‘probleem’, door de overvloed van informatie en verschillende mensen die deze online zetten is het onmogelijk na te gaan of alles waar is. Wikipedia geeft hier dan ook geen garantie voor.

Bij ons op het MIM wordt er al vanaf het eerste jaar gezegd dat plagiaat en het gebruik van goede bronnen zeer essentiële factoren zijn. Maar wat vinden docenten van het gebruik van Wikipedia? Tom Kuiper schrijft in zijn artikel ‘Docenten verdeeld over Wikipedia als bron’ dat zeker niet alle leraren enthousiast zijn. In zijn artikel laat hij Hoogleraar Cor van der Klauw aan het woord die vindt dat leerlingen zelf een keuze moeten maken, maar wel zeer kritisch moeten zijn. Veel scholieren en studenten maken volgens hem gebruik van de site door de laagdrempeligheid en de manier van formuleren. (Tom Kuiper, Cor van der Klauw)

Docent Ad Kamper, die in het artikel ook aan het woord komt, vindt dat scholieren en studenten er op moet worden gewezen dat Wikipedia onjuistheden kan bevatten en raadt dan ook af om Wikipedia als primaire bron te gebruiken. Wel zegt hij dat de bronnen/schrijvers op Wikipedia interessant kunnen zijn en vanuit Wikipedia verder zoeken zeker nuttige informatie kan opleveren. (Ad Kamper)

Want ervan uitgaan dat Wikipedia betrouwbaar is kunnen we niet, want zelfs Wikipedia garandeert dat niet. En hoe zouden we dat ook kunnen als we allemaal auteur zijn, maar sommige auteurs alleen maar lariekoek schrijven, ongeacht of ze dit per opzet doen of ervan overtuigd zijn dat ze de waarheid vertellen. Het is ook niet zo verwonderlijk aangezien Wikipedia een redactieloos medium is en waarvan de enige regel is, dat ze geen regels hebben. (Keen)

Tot drie jaar terug, voordat ik begon aan deze opleiding, had ik nog nooit van Wikipedia gehoord. Nu, drie jaar later moet ik zeggen dat ik nog steeds geen groot gebruiker ben van Wikipedia. Ik ben van mening dat ik er niet vanuit kan gaan dat de informatie klopt en zal dus eerst dat moeten gaan controleren eer ik het kan gaan gebruiken. Nou moet ik wel zeggen dat ik vind dat je elke bron moet checken, voor zover dat dan kan, op waarheidsgetrouw. Toch ben ik van mening dat Wikipedia dit extra nodig heeft omdat iedereen zijn of haar teksten er op kan zetten en dat al dan niet expres niet kloppend zou doen. Wikipedia als bron om van daaruit verder te zoeken vind ik een goede weg, maar ik zou Wikipedia niet als primaire bron gebruiken.

Bronnenlijst

Tom Kuiper

Cor van der Klauw

Ad Kamper

Andrew Keen

Wikipedia

(http://www.metareporter.nl/author/saffarian/)

De 20^e staat bol van uitvindingen op het gebied van nieuwe technologieën en nieuwe media. Dachten we acht jaar geleden nog dat alles vast zou lopen en vergaan, inmiddels zijn we het millennium jaar 2000 al lang weer voorbij en gaan de ontwikkelingen door. Heden en verleden lijken soms steeds meer één te worden. Een ontwikkeling die niet door iedereen positief wordt benaderd. De vraag die we ons hierbij kunnen stellen is; Verandert de technologie en de nieuwe media onze opvatting van de identiteit en geschiedenis?

Geschiedenis staat geschreven en gedrukt en kunnen we overal terugvinden; bij historici, in boeken, in musea, maar ook op de computer. Sinds de komst van de computer is het makkelijker geworden om informatie te vergaren. Computers en internet is voor bijna iedereen toegankelijk en daarom een middel met een grote invloed. Iedereen kan op zijn eigen niveau informatie vergaren en is niet meer afhankelijk van ‘moeilijke en dure’ boeken die niet voor iedereen begrijpbaar zijn. Internet heeft daarnaast een eigenschap dat het gebruik kan maken van veel beeld. In plaats van ellenlange verhalen te lezen kunnen we ons ook laten informeren via beeld. (Neil Postman) Op de lange termijn gezien zou tekst steeds meer naar de achtergrond verdwijnen. Een ontwikkeling die ik als RMP student zeer zou betreuren.

Computers zijn ook niet altijd even betrouwbaar. Bij documenten die je hebt aangemaakt is niet altijd te achterhalen wanneer dat is gebeurd. De computer actualiseert namelijk veel dingen. Een brief op de computer die misschien al 10 jaar oud was, kan door het openen ervan opeens van vandaag zijn. De computer zet een nieuwe datum erboven. Je bent dus kwijt van wanneer het was. (Jos Mul) Een verlies van de boodschap van de brief als je het mij vraagt. Op de vraag of technologie dus onze opvatting van geschiedenis verandert antwoord ik volmondig ja.

Maar verandert het ook onze identiteit? Ik denk niet dat het direct onze identiteit verandert, maar dat we wel kunnen ‘spelen’ met onze identiteit. Het ontdekken wie jezelf bent is een proces wat je hele leven doorgaat. Daarnaast is er een verschil tussen wat je bent en wie je bent. Het één heeft met het ander te maken maar er zit wel degelijk een verschil in. Nieuwe media en technologie geven ons een kans misschien meer te laten zien van je identiteit. Maar ook al zet je op een netwerk site neer dat je een man bent in plaats van een vrouw. Dan ben jij nog steeds de persoon die dat zelf bedenkt en zegt en maakt dat tot een onderdeel van je identiteit. Ook al zal lang niet iedereen dat zo zien.(Sheets Chris van der Hoek) Nieuwe media en technologie verandert zeker de opvatting van identiteit, maar naar mijn inziens niet ten slechte.